ناشناس

1،2،3،4، را شمردم تك تك

آهسته به دنبال تو رفتم با شك

وقتي بزرگتر شدم فهميدم

تمرين جداييست قايم موشك

سوختم باران بزن شايد تو خاموشم كني

شايد امشب سوزش اين زخم ها را كم كني

آه باران من سراپاي وجودم آتش است

پس بزن باران بزن شايد تو خاموشم كني

در همان دقايق عزيزي كه چون باد در گذر بودند

و به دست غارتگران زمان نابود مي شدند

تنها آرزوي من بي دل اين بود كه

فراموشم نكني

كوليان چادرنشين قبيله سياه چشمانت به كدامين زبان سخن مي گويند

كه هرگز نگاهم را نمي خوانند